Nasz parafianin Antoni Janicki

NASZ PARAFIANIN ANTONI JANICKI

(„Santi” ,październik 2017)

Drodzy Czytelnicy.

Nie pierwszy już raz zwracamy się do Was z prośbą o pomoc.  Zgłosił się do naszej redakcji Pan Stefan Ferenc mieszkaniec Liskowa, wielki badacz i pasjonat regionalnej historii, autor wielu artykułów dla kwartalnika „Liskowianin”, oraz parafialnej gazetki „Santi”. Pan Stefan od ponad roku próbuje odnaleźć jakiekolwiek informację o nieżyjącym już mistrzu cieśli Antonim Janickim, twórcy jakże pięknego, bo ponad dziewięciometrowego ołtarza zainstalowanego w 1902 roku w liskowskim kościele. Jak stwierdził Pan Stefan – od 1917 roku wszelki ślad zaginął po tym artyście. Niestety jak do tej pory nie udało się ustalić dalszych losów Antoniego Janickiego po 1917 roku i dlatego Pan Stefan nadzieję, że być może ktoś z Was będzie w stanie mu w tym pomóc. Oczywiście nie mogliśmy obok takiej prośby przejść obojętnie, dlatego publikujemy list Pana Stefana na naszym facebooku i stronie internetowej. Być może ktoś z Państwa posiada jakieś informację o rodzinie Antoniego Janickiego lub jego losach? Prosimy o kontakt z naszą Redakcją.

(więcej…)

Share Button

Warta – 1000 lat historii

Warta – 1000 lat historii (aktualizacja 02.10.2017)

Warta – miasto w woj. łódzkim, w powiecie sieradzkim, położone nad rzeką o tej samej nazwie. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Warta. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. sieradzkiego. Była miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego w tenucie warckiej w powiecie sieradzkim województwa sieradzkiego w końcu XVI wieku. Według danych z 31 grudnia 2004 r. miasto miało 3392 mieszkańców. Lokalny ośrodek usługowy dla rolnictwa; drobny przemysł. Pierwsze informacje o Warcie pochodzą z 1255 r. z przywileju wystawionego przez Kazimierza, księcia kujawsko–łęczycko–sieradzkiego, w którym książę zezwolił dwóm mieszczanom Marcinowi i Wilkinowi na lokację osady. Rozwojowi Warty sprzyjały przebiegające przez miasto szlaki handlowe: trakt solny z Bochni do Kalisza, droga morawsko-kujawska i droga łącząca Mazowsze z Wielkopolską i Śląskiem. Świadectwem licznej obecności kupców jest utworzenie tu komory celnej, o której pierwsza wzmianka pochodzi z 1369 r. Druga połowa XIV w. oraz XV i XVI w. to okres największego rozkwitu Warty. W mieście kwitł przemysł sukienniczy. Na przełomie XV i XVI w. działało tu pięć cechów rzemieślniczych: tkaczy, rzeźników, kowali, ślusarzy i szewców. Miasto stanowiło także ośrodek handlu, przede wszystkim lokalnego, choć docierali tu kupcy z Krakowa i Wrocławia. (czytaj dalej…)

Share Button

Więzienie Policyjne Radogosch

Więzienie Policyjne Radogosch

Przez pięć lat funkcjonowało tu najcięższe więzienie okupowanej Łodzi. W jego murach stworzono tak okrutne warunki, iż więźniowie wysyłani do obozów koncentracyjnych byli wdzięczni losowi za wydostanie się z piekła. Każdego dnia, na wskutek głodu, chorób, wycieczenia oraz sadystycznego znęcania się wachmanów, ginęli tu więźniowie.  Ocenia się, że przez więzienie na Radogoszczu przeszło około 40 000 osób.  Liczba śmiertelnych ofiar trudna do ustalenia. Wielu z nich zginęło na miejscu, ale również w aresztach gestapo, więzieniach, obozach oraz egzekucjach w lasach: lućmierskim, łagiewnickim i wiączyńskim. Dopełnieniem tragedii był okrutny mord popełniony przez załogę w nocy z 17 na 18 stycznia 1945 roku, w przeddzień zakończenia okupacji Łodzi. Od kul i w płomieniach zginęło około 1500 osób. Z masakry ocalało ok. 30 więźniów. (czytaj dalej…)

Share Button

My na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Kaliszu

My na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Kaliszu

Drodzy czytelnicy w dniu wczorajszym mieliśmy zaszczyt, dzięki uprzejmości i zaproszeniu nas przez dr Samantę Kowalską z Zakładu Informacji Naukowej Uniwersytetu im. Adam Mickiewicza,Wydział Pedagogiczno- Artystyczny w Kaliszu, brać udział w Konferencji Naukowej „Dziedzictwo kulturowe – ochrona, pamięć, współpraca międzynarodowa”. Jesteśmy ogromnie wdzięczni dr Samancie Kowalskiej oraz dr Dorocie Frątczak, że mogliśmy móc przedstawić naszą działalność przed tak zacnym gronem składającym się z wykładowców różnych uniwersytetów. Podziękowania swoje kierujemy również do Pani mgr Gracjany Herman. Która była pomysłodawczynią naszego występu.
Na owej Konferencji mogliśmy pochwalić się swoimi osiągnięciami związanymi z ochroną dziedzictwa kulturowego w naszym regionie jak również propagować historię naszej małej ojczyzny. Bardzo się cieszymy, że nasza skromna działalność zaowocowała możliwością spotkania się z bardzo ciekawymi ludźmi, którzy zawodowo zajmują się historią i jej ochroną.
(więcej…)

Share Button

Unikatowe zdjęcia z 1937 roku

Unikatowe zdjęcia z 1937 roku

W tym roku mija 80-ta rocznica otwarcia największej wystawy dwudziestolecia międzywojennego „Praca i kultura wsi”, która odbyła się w czerwcu i lipcu 1937 roku w Liskowie. Wystawę zorganizowano z okazji 35-lecia istnienia Spółdzielni Rolniczo-Handlowej. Musimy zaznaczyć, iż Lisków w tamtym okresie był stawiany, jako przykład wzorowej, nowoczesnej i przedsiębiorczej wsi w całej Rzeczypospolitej! To właśnie na bogatych doświadczeniach i osiągnięciach Liskowa, miały się rozwijać wszystkie wsie w naszym kraju! Ten niezwykły „fenomen liskowski” zapoczątkował ksiądz Prałat Wacław Bliziński, kiedy w 1900 roku objął parafię i około 100 drewnianych walących się chałup w opiekę. Ksiądz Wacław zastał swoich wiernych zdemoralizowanych, w całkowitym ubóstwie. We wsi były dwie karczmy, miejscowi utrzymywali się głównie z zarobków uzyskanych z wyjazdów do prowincji pruskich na prace sezonowe. Alkoholizm, złodziejstwo, analfabetyzm i bieda, to zobaczył ksiądz Wacław kiedy został proboszczem.

(więcej…)

Share Button

Książęca Wieża Mieszkalna w Siedlęcinie

Książęca Wieża Mieszkalna w Siedlęcinie

Jest jednym z najcenniejszych i najbardziej okazałych zabytków tego typu w Europie. Choć siedlęcińska wieża nazywana jest rycerską, początkowo jej ranga była wyższa – należała do książąt śląskich. Budowę rozpoczął prawdopodobnie w latach 1313-1314 książę jaworski Henryk I. Obronny obiekt powstał przy ważnym szlaku handlowym. Pierwotnie wieża miała cztery kondygnacje, z czego dwie dolne przeznaczone były na pomieszczenia gospodarcze, natomiast trzecią czwartą zajmowali właściciele. W 1368 lub 1369 roku wieża została sprzedana przez wdowę po Bolku II, księżnę Agnieszkę z Hansburgów. Nowym właścicielem został rycerz Jenschin von Redern i do połowy XV w. wieża była w posiadaniu tego rodu. Później wieża należała też do rodów : von Schellendorf, Wesin, Zedlitz, Nimptsch i von Stiller. Redernom, jednak przypisuje się to, że byli fundatorami malowideł o tematyce heraldycznej. (czytaj dalej…)

Share Button

„Razem tworzymy Izbę Pamięci gminy Lisków”

Izba Pamięci w Liskowie

Z radością Was informujemy, że Izba Pamięci w Liskowie zaczyna przybierać realne kształty. Mieliśmy przyjemność oddając nasze eksponaty uczestniczyć w jej tworzeniu. Wszystko wygląda pięknie, a może wyglądać jeszcze piękniej i jeszcze ciekawiej, jeśli zdecydujecie się na współtworzenie Izby Pamięci. Zachęcamy Was do obejrzenia wywiadu z Panią dyrektor GOK-u w Liskowie, dowiecie się z niego o wszystkich formach współpracy jeślibyście chcieli zostać darczyńcami eksponatów. My już oddaliśmy wszystko, co mamy i jesteśmy pewni, że jest to w dobrych rękach i będzie służyć nam wszystkim. Zapraszamy na wywiad z Panią Elżbietą Aleksander, która jest nie tylko dyrektorem, ale przede wszystkim ogromną pasjonatką naszej regionalnej historii.

Share Button

Zbrodnie hitlerowskie na ziemi kaliskiej

Zbrodnie hitlerowskie na ziemi kaliskiej

Szanowni Państwo dziś zabieramy Was w podróż związaną z tragedią trzech narodów – Polaków, Żydów i Niemców.  Podróż naznaczoną krwią i ludzką tragedią. Poznacie Niemców, którzy byli członkami Armii Krajowej i oddali swoje życie za to,  że czuli się Polakami. Ów temat przybliży Wam również historię Koźminka, Kalisza oraz najbardziej znanej marki branży spożywczej „Winiary”. Tajemnica tej opowieści dotyczy śmierci bohaterów, których już poznaliście w naszych wcześniejszych artykułach. Opowiemy Wam o miejscach, gdzie mieszczą się masowe mogiły do dziś tak naprawdę nieodkryte. Do dnia dzisiejszego nie jest znane miejsce pochówku blisko siedmiuset osób przebywających w latach 1940-42 w Koźminku. W tym artykule postaramy się przybliżyć Wam dla nas wciąż nieodgadnioną tajemnicę zbiorowej mogiły w lesie nieopodal Florentyny. Zanim zaczniecie czytać artykuł obejrzyjcie nasz film, w którym poruszamy również  temat niedawno obecny na naszej stronie, dotyczący głazów narzutowych z którymi oczywiście związane są piękne legendy. Drogi czytelniku udaj się więc w podróż pełną cierpień i oddaj wraz z nami hołd pomordowanym. (czytaj dalej…)
Share Button

Kamień ofiarny we wsi Wrząca

Kamień ofiarny we wsi Wrząca

Jednym z najciekawszych w Kaliskiem zabytków tych czasów jest znajdujący się we wsi Wrząca, w powiecie Tureckim, głaz ofiarny, zwany przez lud „kamieniem z wanienką Matki Boskiej.
Wieś Wrząca, dla odróżnienia od innych, licznych w Kaliskiem, wsi tegoż nazwiska, zwana Wrzącą-Warcką, leży o sześć wiorst na zachód od Turka między Grzymiszewem, Piętnem i Słodkowem. „Liber beneficiorum“ Łaskiego („Sł. geogr.“) nazywają: Wrancza. Dzisiejsza wieś leży na wzgórzu nad brzegiem strugi bez nazwy, płynącej w okolicy niskiej, mokrej i sapowatej z pod Zdżenic przez Szawłowice, Budy Słodkowskie, Wrzącę, Imiełków, Grzymiszew i pod Tuliszkowem nawprost Gadowskich i Holendrów, wpadającej z prawej strony do rz. Pokrzywnicy („Słownik geogr.“), lub Powy („Mapa hydrologiczna), lub Ostrowej („Karta dawnej Polski, Paryż, 1859 r.). Pod Imiełkowem przyjmuje ona z lewej strony krótki strumień, wypływający z lasu, należącego do Wrzącej, a zwanego „Mały Borek. (czytaj dalej…)
Share Button

Osadnictwo protestanckie w latach 1770 – 1945

Osadnictwo protestanckie w powiecie kaliskim w latach 1770 – 1945

Mniej więcej w latach 1770-1780 niemiecka kolonia ewangelików założyła swoją osadę w okolicy wsi Prażuchy. Pochodzili głównie z Wielkopolski, z powiatów Bromberg i Wollstein. Wydaje się, że część imigrantów osiadła w dawnych czasach również w rejonie Zdun, ponieważ zdaniem wielu świadków Zduny utrzymywały kontakt z osadnikami z Prażuch. Trudne były początki i mozolna praca kolonistów. Wieś okalały gęste lasy. Aby utworzyć grunty orne, trzeba było wykarczować powierzchnie lasu. Ale nic nie mogło zapobiec dążeniu osadników. Chociaż w pierwszych latach wielu, zniechęconych trudnymi warunkami, sprzedawało swoje nieruchomości i odeszło, większość z nich uparcie wierzyła w nową ziemię. Nowe wsie wyrosły, jak spod ziemi. Najstarsze to: Prażuchy, Poroże, Czachulec, Zakrzyn, Plewnia i Przespolew.  (czytaj dalej…)

Share Button